«Η ματωμένη Κυριακή»: Όταν Άγγλοι αλεξιπτωτιστές πυροβολούσαν πισώπλατα 17χρονα παιδιά στην Ιρλανδία

«Η ματωμένη Κυριακή» Όταν Άγγλοι αλεξιπτωτιστές πυροβολούσαν πισώπλατα 17χρονα παιδιά στην Ιρλανδία

Η ατμόσφαιρα στο Λόντοντερι της Βορείου Ιρλανδίας και τις γύρω περιοχές είχε αρχίσει να μυρίζει δακρυγόνα μια εβδομάδα πριν. Στις 22 Ιανουαρίου οι Ιρλανδοί θέλησαν να πραγματοποιήσουν πορεία στην Μακίλιγκαν ρόουντ κοντά στο κέντρο του (Λόντον)Ντέρι. Στρατιώτες του «1-para» της «μαύρης φρουράς» και παραστρατιωτικοί της UDA πιστοί στο στέμμα, απαγόρευσαν την πραγματοποίηση της.

Άπλωσαν ένα τεράστιο συρματόπλεγμα στις παρυφές στάθηκαν από πίσω και όποτε πλησίαζαν οι διαδηλωτές πυροβολούσαν με σφαίρες καουτσούκ στο ψαχνό.

Αθώοι άνθρωποι που συνελήφθησαν κατηγορήθηκαν ως τρομοκράτες από το Αγγλικό Στέμμα και στάλθηκαν δίχως δίκη στις απάνθρωπες φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Λονγκ Κες. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και δεκαετίες καταπίεσης των Ιρλανδών βγήκαν στην επιφάνεια. Η NICRA διοργάνωσε νέα πορεία στο κέντρο της πόλης για την Κυριακή 20 του μήνα.

Η συμμετοχή ήταν καθολική. Αλλά το αποτέλεσμα προαποφασισμένο…

Το πρωί της Κυριακής περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι, άνδρες γυναίκες, νέοι, ηλικιωμένοι, έγκυες, γυναίκες με τα καροτσάκια τους ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν από το Ντέρι και μέσω της Ροσβιλ στριτ να φτάσουν στην πλατεία Guildhall, δίπλα από το στρατόπεδο των Αγγλικών δυνάμεων.

Από τα ξημερώματα όμως οι δυνάμεις κατοχής είχαν τοποθετήσει αγκαθωτά συρματοπλέγματα με πάνοπλους στρατιώτες με σκοπό να εκτρέψουν την πορεία και να την οδηγήσουν στην περιοχή του Μπογκσαιντ.

Μπροστά στα συρματοπλέγματα οι άνθρωποι αντέδρασαν και άρχισαν να φωνάζουν. Οι Άγγλοι σαν πρώτη αλλά όχι τελειωτική απάντηση απάντησαν με δακρυγόνα και σφαίρες από καουτσούκ.

Ο κόσμος άρχισε να τρέχει προς το Μπογκσαιντ.

Στις ταράτσες πολυκατοικιών ή εγκαταλελειμμένων εργοστασίων είχαν τοποθετηθεί ελεύθεροι σκοπευτές από την μονάδα «1- para» και μαυροσκούφηδες του Σκοτσέζικου τάγματος της μαύρης φρουράς.

Το σχέδιο του ταξίαρχου Φορντ άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή. Οι ελεύθεροι σκοπευτές άρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό με σκοπό όχι να απωθήσουν αλλά να σκοτώσουν.

Ο πρώτος τραυματίας καταγράφηκε στην Ουίλιαμ στριτ εκεί όπου οι αρχές έριξαν και τα περισσότερα δακρυγόνα.

Οι περισσότεροι νεκροί έπεσαν από πυρά στο οδόφραγμα της Ροσβιλ στριτ και τους κάθετους δρόμους.

30 Ιανουαρίου 1972, μεσημέρι περιοχή Μπογκσαιντ Λόντοτερι

Η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει καπνούς. Μόλις έγινε γνωστή η πρώτη δολοφονία το ανθρώπινο ποτάμι αντί να διαλυθεί άρχισε να συγκεντρώνεται μπροστά από τα μπλόκα. Κάποιοι άναψαν φωτιές στους κάδους των σκουπιδιών για να «σπάσει το δακρυγόνο στην ατμόσφαιρα». Οι πιο τολμηροί πλησίαζαν τους Αλεξιπτωτιστές και προσπαθούσαν να τους φτύσουν. Η ιαχή «δολοφόνοι, δολοφόνοι» δονούσε την ατμόσφαιρα.

Ο Τζέιμς Φλάχλαν βρισκόταν από την αρχή της διαδήλωσης δίπλα δίπλα με τον αδερφικό του φίλο τον 17χρονο Χιου Πιους Γκίλμουρ.

«Πάμε να φύγουμε, θα κάνω εμετό από τα χημικά του είπε ο Χιου και ο Τζέιμς γέλασε: «tiocfaidh ar la» του είπε και έκανε να σφίξει περισσότερο το μαντίλι του και να βάλει βαζελίνη. Στα χέρια του κρατούσε μισό κίτρο και κάθε λίγο και λιγάκι το έσταζε κάτω από τα κατακόκκινα μάτια του.

«Δώσε μου λίγο δεν αντέχω» είπε ο 17χρονος Χιου Πίους Γκίλμουρ. Πήρε το κίτρο σήκωσε το κεφάλι του και ετοιμάστηκε να το πιέσει για να στάξει. Τότε ήταν που το κορμί του δέχτηκε μια ριπή από πίσω η οποία τον έκοψε σχεδόν στη μέση. Τον έπιασε ο φίλος του πριν πέσει στην άσφαλτο. Ξεψύχησε στα χέρια του Τζέιμς Φλάχλαν ο οποίος ούρλιαζε σαν τρελός ενώ το πλήθος έτρεχε δίπλα τους και τους προσπερνούσε.

Επίλογος

Η Ματωμένη Κυριακή του 1972 ήταν η τέταρτη με θύματα Ιρλανδούς στη μάχη τους για να αποχωρήσουν οι Άγγλοι από την Ιρλανδική γη.

Η πρώτη έγινε στις 13 Νοεμβρίου του 1887 στο Λονδίνο όπου σοσιαλιστές και αναρχικοί διοργάνωσαν μια μεγάλη διαδήλωση για να καταγγείλουν τη βρετανική πολιτική στο Ιρλανδικό. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η μορφή του διάσημου ιρλανδού συγγραφέα και ακτιβιστή Τζορτζ Μπέρναρ Σο. Από τις συγκρούσεις που ακολούθησαν, τρεις διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους και 200 χρειάστηκαν νοσηλεία σε νοσοκομείο.

Η δεύτερη έγινε το 1913 στο Αγγλοκρατούμενο Δουβλίνο που βίωνε την έσχατη φτώχια. Ξεκίνησε σαν απεργία και όλα είχαν παραλύσει στην πόλη που οι άνθρωποι της ζητούσαν καλύτερες συνθήκες όχι εργασίας, αλλά διαβίωσης.

Την Κυριακή 31 Αυγούστου κατά τη διάρκεια διαδήλωσης και όταν η πορεία είχε φτάσει στην οδό στην οδό Σάκβιλ, Άγγλοι στρατιώτες και αστυνομία χτύπησαν βάναυσα και δολοφόνησαν 2 απεργούς ενώ έστειλαν στο νοσοκομείο εκατοντάδες.

Η τρίτη ματωμένη Κυριακή έγινε την 21η Νοεμβρίου του 1920 πάλι στο Δουβλίνο. Αφορμή στάθηκε η εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες από τον IRA, 13 Άγγλων πρακτόρων. Οι Αγγλικές δυνάμεις που είχαν εγκλωβιστεί στο κάστρο της πόλης έριξαν στο ψαχνό. 36 νεκροί διαδηλωτές.

Η τέταρτη έγινε στο Λόντοντέρι στις 30 Ιανουαρίου του 1972. Σκοτώθηκαν 13 αθώοι άνθρωποι επιτόπου και ένας υπέκυψε πέντε μήνες μετά στο νοσοκομείο.

Μετά την παγκόσμια κατακραυγή οι Άγγλοι επιχείρησαν να μπαλώσουν τις δολοφονίες τους και είπαν πως οι νεκροί είτε τους πυροβόλησαν είτε κουβαλούσαν βόμβες επάνω τους. Την άποψη αυτή ενίσχυσε και η χαλκευμένη έκθεση που συντάχθηκε από τον αρχιδικαστή του στέμματος, Λόρδο Widgery.

Στις 15 Ιουνίου του 2010, 38 χρόνια μετά δημοσιοποιήθηκε το επίσημο πόρισμα για τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής, μετά από μακρόχρονη και ενδελεχή έρευνα υπό την εποπτεία του πρώην δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου, Λόρδου Σεβίλ του Νιούντιγκεϊτ.

Σύμφωνα με την Έκθεση, κανένα από τα θύματα δεν έφερε την παραμικρή ευθύνη, ενώ τα γεγονότα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν δικαιολογημένα.

Κανένα από τα θύματα δεν συνιστούσε απειλή ή έκανε κάτι που θα δικαιολογούσε τους πυροβολισμούς, ενώ κάποια από αυτά έφευγαν ή βοηθούσαν άλλους τραυματίες την ώρα των πυροβολισμών.

Ο στρατός ήταν αυτός που άνοιξε πυρ απροειδοποίητα και χωρίς να υπάρχει πριν κάποια πράξη εναντίον του (είτε βομβιστική επίθεση, είτε λιθοβολισμός). Κάποιοι από τους στρατιώτες δήλωσαν ψέματα σχετικά με τα γεγονότα.

Η βρετανική κυβέρνηση μέσω του ίδιου του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον ζήτησε επίσημα συγγνώμη για το γεγονός.

*Ο ενορχηστρωτής και δημιουργός της σφαγής ταξίαρχος Φορντ προήχθη για τις υπηρεσίες του στο στέμμα σε στρατηγό, ενώ όταν επέστρεψε στο Λονδίνο, η Βασίλισσα τον έχρισε Sir.

*Κατά τη νεκροψία των πτωμάτων, οι ιατροδικαστές διαπίστωσαν ότι τα τραύματα εισόδου στα κορμιά των νεκρών αλλά και στα νοσοκομεία των τραυματιών, ήταν από πίσω. Άοπλοι είχαν χτυπηθεί πισώπλατα.

*Η φράση «tiocfaidh ar la» στα Γαελικά, σημαίνει «θα έρθει η δική μας μέρα». Αποτέλεσε σύνθημα του πολιτικού σκέλους του IRA, του Σιν Φέιν και έγινε σύνθημα ύστερα από τον θάνατο του μαχητή – ήρωα των Ιρλανδών Μπομπι Σαντς μέσα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Λονγκ Κες.

Την χρησιμοποιούν ευρέως και οι φανατικοί οπαδοί των Σέλτικ

Ο IRA

Ο ΙRΑ ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1919, διαδεχόμενος την ένοπλη οργάνωση Ιρλανδοί Εθελοντές, η οποία είχε ιδρυθεί το 1913. Πολλά από τα τότε μέλη της ήταν -ταυτόχρονα- και μέλη του τότε Ιρλανδικού Εθνικιστικού Κόμματος, Σιν Φέιν.

Ακολουθήστε το Hellasnow στο twitter

Ο Ιρλανδικός δημοκρατικός στρατός, το 1972, είχε δεν είχε συμπληρώσει τρια χρόνια από τη διάσπαση του. Χωρίστηκε στα δυο. Στον περιφερειακό IRA και τον επίσημο IRA. Ο περιφερειακός IRA υποστήριζε τον καθολικό ρεπουμπλικανισμό και τη σοσιαλδημοκρατία ενώ ο επίσημος IRA διατήρησε την παραδοσιακή μαρξιστική ιδεολογία, ήταν υπέρ της συνεννόησης όλων των Βορειοιρλανδών εργατών και τασσόταν κατά της ένοπλης βίας.

Έχει κατηγορηθεί για 3.637 δολοφονίες.

Στις 28 Ιουλίου του 2005, ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός κήρυξε τον τερματισμό οποιασδήποτε ένοπλης ενέργειας και ανακοίνωσε πως, στο μέλλον, θα προσπαθούσε να επιτύχει τους στόχους του μόνο με ειρηνικά μέσα.

topontiki