Κατά το τέταρτο έτος της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ο σουλτάνος Μαχμούτ βρισκόταν σε αδυναμία να καταστείλει την Επανάσταση και ζήτησε τη βοήθεια του υποτελούς του Μεχμέτ Αλή Πασά της Αιγύπτου.

Το Μάρτιο του 1824 συνήφθη μεταξύ των δύο ανδρών συμφωνία, με την οποία ο Μεχμέτ Αλή δεχόταν να συμπράξει, υπό τον όρο να του παραχωρηθεί η Κρήτη, η Κύπρος και να διορισθεί ο θετός γιος του, Ιμπραήμ, διοικητής της Πελοποννήσου. Την ίδια ώρα, οι ελληνικές δυνάμεις, ευρισκόμενες στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου, είχαν φθαρεί και αποσυντονισθεί.

Οι Τουρκοαιγύπτιοι έδιδαν πρωταρχική σημασία στις κατά θάλασσα επιχειρήσεις, γιατί αν δεν καταστρεφόταν ο ελληνικός στόλος και δεν εξουδετερώνονταν οι ναυτικές βάσεις των Ελλήνων, δεν θα ήταν δυνατό να ευδοκιμήσουν οι κατά ξηρά προσπάθειές τους. Αποφασίσθηκε, λοιπόν, ο αιγυπτιακός στόλος υπό τον περιβόητο Χουσεΐν να προσβάλλει την Κάσο και ο τουρκικός υπό τον Χοσρέφ Πασά τα Ψαρά.

Πρόκειται για κίνηση στρατηγικής σημασίας, καθώς ο Ελληνικός στόλος αποτελεί το θαλάσσιο προπύργιο της Ηπειρωτικής Ελλάδας. Αν καταφέρουν και τον εξολοθρεύσουν, οι χερσαίες μάχες θα αποτελούν πλέον εύκολο ζήτημα.

Οι μαχητές των Ψαρών, αφότου ενημερώθηκαν για την μάχη την οποία επρόκειτο να ακολουθήσει, οργανώνουν με τη σειρά τους την άμυνά τους. Υπάρχει όμως διχογνωμία. Οι μεν υποστηρίζουν πως η μάχη πρέπει να δοθεί στη θάλασσα, οι δε πως πρέπει να παλέψουν στη στεριά.

Οι λανθασμένοι υπολογισμοί και οι παρακινήσεις από τους Θεσσαλούς μισθοφόρους, οδηγούν τους Ψαριανούς στο να πάρουν την μοιραία απόφαση: η μάχη θα δοθεί στην ξηρά.

Την Παρασκευή 20 Ιουνίου, τα τουρκικά καράβια φαίνονται στον ορίζοντα και πλησιάζουν αργά και απειλητικά. Οι κρότοι των κανονιών σημαίνουν την αρχή της επίθεσης.

Τους κανονιοβολισμούς ακολούθησε η απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων και κατόπιν η μεγάλη σφαγή και άλωση του νησιού. Οι Έλληνες, αν και αντιστάθηκαν γενναία, αποδείχθηκαν εύκολη υπόθεση για τον οργανωμένο τουρκικό στρατό, ο οποίος μέσα σε μόλις δύο μέρες κατάφερε να σαρώσει τα πάντα στο διάβα του.

Οι λίγοι υπερασπιστές που κατάφεραν να δείξουν μια μικρή αντίσταση στον κατακτητή, κλείστηκαν στη θέση Φτελιό και Παλαιόκαστρο. Όταν η ασθενής αμυντική γραμμή διατρυπήθηκε, προκειμένου οι αγωνιστές να μην πέσουν στα χέρια των εισβολέων, ανατινάχθηκαν μαζί με αυτούς στις πυριτιδαποθήκες.

Ακολουθήστε το Hellasnow στο twitter

Από τους 30.000 κατοίκους του νησιού, σώθηκαν μόνο οι 3.000, οι οποίοι κατέφυγαν στη Μονεμβασία. Από τα πλοία σώθηκαν μόνο 16 και 7 πυρπολικά. Όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν, σφαγιάσθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν για να πουληθούν σε σκλαβοπάζαρα.



Loading...