Στο American Journal of International Law, βρήκα 123 ανθολογημένες παραπομπές για θέματα νησιωτικών ΑΟΖ ανά τον κόσμο. Οι περιπτώσεις ποικίλουν.
Nαι μεν τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα (και ΑΟΖ πλέον), αλλά το πόσο εκτείνεται αυτή, ειδικά όταν συμπίπτει με της γειτονικής-όμορης ηπειρωτικής ξένης χώρας, πρωτίστως κρίνεται μεταξύ των γειτονικών κρατών και στη συνέχεια από αρμόδια διεθνή διαιτητικά ή δικαστικά όργανα (συνήθως ad hoc/ανά περίπτωση, παρότι υπάρχει ήδη επαρκής νομολογία που δείχνει κάποιες τάσεις).

Η Ελλάδα συνεχώς επικαλείται το διεθνές δίκαιο και ορθώς. Τι κάνεις όμως όταν η όμορη χώρα είναι η Τουρκία, με την “αλά τούρκα” ερμηνεία της, που a priori αποκλείει την όποια διμερή συνεννόηση; Ελαττώνεις τα, βάσει ιστορικών διεθνών συμβάσεων, κατοχυρωμένα δικαιώματά σου; Υπαναχωρείς και αποδέχεσαι τα αιτήματα της άλλης πλευράς; Ποιο είναι το όριο αποδοχής και κατανόησης; Αυτό τελειώνει κάπου, ή ευελπιστείς στον κορεσμό του αιτούντος;

Και εάν δεν σταματήσει ποτέ; Θα κάνεις ρήξη, πότε και μέχρι ποιου επιπέδου; Η προσφυγή ενώπιον τρίτων αρμοδίων διεθνών οργάνων, προϋποθέτει μια προσυνεννόηση και ατζέντα θεμάτων που στην παρούσα δεν υπάρχει, παρότι αναδύονται ενδείξεις πως η μελλοντική προεδρεύουσα της ΕΕ, Γερμανία, θα συμβουλεύσει στη σύνταξή της.

Παράλληλα επικαλείσαι την αρωγή των συμμάχων σου. Ξεχνάμε όμως, πως οι σύμμαχοί μας, είναι και σύμμαχοι της Τουρκίας. Για ποιο λόγο να επιλέξουν την πλευρά μας, όταν έχουν τεράστια συμφέροντα με την Τουρκία; Οι γνώμες που ακούγονται δημοσίως, περί ειδικού καθεστώτος, μικρής ή μεγάλης επιρροής του Καστελλόριζου, είναι ελαττωμένες ή “μαξιμαλιστικές”;

Η ΑΟΖ του Γιβλαρτάρ

Με γνώμονα την πρακτική της Γαλλίας και της Βρετανίας, το ερώτημα δεν θα έπρεπε να τίθεται καν για το Καστελλόριζο. Ούτε ελαττωμένη επήρεια έχει, ούτε είναι “μαξιμαλισμός” να αιτείται η Ελλάδα τα όσα ισχύουν διεθνώς και έχει κατοχυρώσει νομίμως ιστορικά, με βάση τις διεθνείς συμβάσεις. Ενημερωτικά και σύντομα, θα αναφέρω τις υπερπόντιες κτήσεις των παλαιών αποικιοκρατικών χωρών.

Κτήσεις τις οποίες ούτε διανοούνται να εγκαταλείψουν και να ελαττώσουν, ούτε να αποποιηθούν την ΑΟΖ που τους προσφέρουν (η οποία επιπλέον αθροίζεται στη συνολική ΑΟΖ της ΕΕ). Η Ελλάδα άραγε δύναται να ελαττώσει την εν δυνάμει ΑΟΖ της, που θα μπορούσε να συνυπολογιστεί στην, έστω άτυπη, ΑΟΖ επιρροής της ΕΕ ανά τον κόσμο; Σαφώς και όχι.

περισσότερα slpress.gr

Πώς γίνεται ένα αρχιπέλαγος πολύ κοντά στον Καναδά να ανήκει στη Γαλλία

Οι υπερπόντιες κτήσεις ακόμα και σήμερα δεν είναι σπάνιο χαρακτηριστικό μεταξύ των χωρών που αποτελούσαν άλλοτε μεγάλες αποικιακές δυνάμεις- ωστόσο, ακόμα και έτσι, υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που φαντάζουν και πραγματικά περίεργες, όπως αυτή ενός αρχιπελάγους στον Ατλαντικό, στα ανοιχτά των ανατολικών ακτών του Καναδά.

Ακολουθήστε το Hellasnow στο twitter

Το Σαιν Πιερ ε Μικελόν (Άγιος Πέτρος και Μικελόν, ή Νήσιοι Αγίου Πέτρου και Μιχαήλ) είναι ένα σύμπλεγμα νησίδων στον βόρειο Ατλαντικό, συνολικής έκτασης 242 τ.χλμ., που αποτελούν γαλλική εδαφική επικράτεια από το 1763, επίσημα από το 1985. Οι βραχώδεις και άνυδρες αυτές νήσοι αυτοί βρίσκονται σε απόσταση 9 περίπου ναυτικών μιλίων νότια από την Νέα Γη και συγκροτούν δύο ομάδες νησιών, σημαντικότερες μεταξύ των οποίων ο Άγιος Πέτρος, ο Μιχαήλ και η Λανγκλάντ. Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του Economist, πρόκειται για μια «συλλογικότητα», οι 6.000 κάτοικοι της οποίας είναι Γάλλοι πολίτες και χρησιμοποιούν ως νόμισμα το ευρώ. Παρόλα αυτά, για να πάει κάποιος από εκεί στη Γαλλία, πρέπει πρώτα να περάσει από τον Καναδά.



Loading...